ECOVIS System Rewident

ul. Garażowa 5A
02-651 Warszawa
Tel.: +48 22 380 03 80
E-Mail

ECOVIS LEGAL POLAND

ul. Belwederska 9A
00-761 Warszawa
Tel.: +48 22 400 45 85
E-Mail

Newsletter No. 9/2018

04.10.2018

Kiedy powstaje obowiązek podatkowy przy świadczeniu usług spedycyjnych?

Z takim pytaniem do organów podatkowych wystąpiła spółka, której podstawowym przedmiotem działalności było świadczenie usług spedycyjnych. W zależności od potrzeb kontrahenta usługi spedycyjne świadczone przez spółkę różniły się swoim zakresem. Poza transportem ładunków spółka zajmowała się także zapewnieniem nadzoru w przypadku konieczności wykonania przeładunku towarów w trakcie przewozu, jak również udzielała porady i konsultacje w tym zakresie.

Na mocy ustaleń spółki z kontrahentami, usługę uważano za wykonaną w momencie dostarczenia zleceniodawcy końcowego raportu z czynności spedycyjnych i przebiegu dostawy. Spółka zwróciła się z pytaniem, czy dla świadczonych przez nią usług spedycyjnych obowiązek podatkowy z tytułu podatku od towarów i usług będzie powstawał z momentem wykonania usługi czyli w dniu doręczenia zleceniodawcy końcowego raportu z czynności spedycyjnych i przebiegu dostawy wraz z dokumentacją uzyskaną od przewoźnika po wykonaniu przewozu.

W praktyce organów podatkowych podkreśla się, że uznanie, że dana czynność została wykonana, powinno być obiektywne. Żadne ustalenia stron umowy regulującej usługę w tym zakresie nie powinny wpływać na moment wykonania usługi. Jednak strony w momencie ustalania postanowień mają prawo regulować również zakres zobowiązania i wskazać, które z czynności składają się na daną usługę.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej stwierdził, że doręczenie końcowego raportu wraz z dokumentacją od przewoźnika z czynności spedycyjnych i przebiegu dostawy, jako ostatnia czynność wchodząca w zakres świadczenia kompleksowego, wyznacza datę jego wykonania.

Organ, w uzasadnieniu do interpretacji wskazał, że dla prawidłowego określenia momentu powstania obowiązku podatkowego na podstawie przepisów ustawy o VAT istotne jest zdefiniowanie momentu, w którym usługa została wykonana. O tym, czy dana usługa została wykonana, decyduje jej charakter.

JPK w miejsce deklaracji VAT

W 2019 r. przedsiębiorców, w miejsce wysyłania ewidencji i deklaracji, będzie czekał tylko jeden obowiązek czyli przesłanie pliku JPK_VDEK.

Obecnie przedsiębiorcy muszą co miesiąc przesyłać fiskusowi deklaracje VAT-7. Mniejsi przedsiębiorcy mogą raportować co kwartał składając formularz VAT-7K. Poza powyższym obowiązkiem są zobowiązani co miesiąc wysyłać fiskusowi Jednolity Plik Kontrolny z ewidencją VAT.

Po zmianie przedsiębiorca będący czynnym podatnikiem VAT będzie mógł przesłać jedynie plik JPK_VDEK. Będzie on podstawą rozliczenia podatkowego, a zarazem będzie spełniał obowiązek informacyjny w zakresie ewidencji VAT, co spowoduje, że nie będzie konieczne składanie deklaracji VAT-7 i VAT-7K.

Ministerstwo Finansów ma wydać rozporządzenie określające według jakiego schematu będą przygotowywane i przesyłane pliki.

Plany powołania Rzecznika Praw Podatnika

Ministerstwo Finansów opublikowało projekt ustawy, która będzie regulowała funkcjonowanie nowej instytucji. Zakłada on, że pierwszy Rzecznik Praw Podatnika (RPP) zostanie wybrany do końca marca 2020 r.

RPP będzie adwokatem podatników wobec administracji skarbowej. Zyska również prawo do występowania w imieniu podatników do ministra finansów o wydanie interpretacji ogólnej. Swoje obowiązki będzie wykonywał za pomocą 16 zastępców i 32 przedstawicieli terenowych.

RPP zostanie powołany na 6-letnią kadencję przez premiera na wniosek ministra finansów. Kandydatem może być osoba z co najmniej 10-letnim doświadczeniem w podatkach i ze stopniem naukowym co najmniej doktora nauk prawnych lub ekonomicznych. Wymogi te nie będą obowiązywały zastępców i przedstawicieli terenowych. Będą oni powoływani przez Ministra Finansów na wniosek Rzecznika.

Do obowiązków RPP będą należeć:

  • opiniowanie projektów przepisów podatkowych;
  • analiza orzecznictwa sądów i trybunałów oraz interpretacji ogólnych;
  • organizowanie szkoleń i kampanii informacyjnych.

RPP nie będzie miał prawa skarżenia regulacji podatkowych do TK. Z kolei będzie mógł zlecać badania, ekspertyzy i opinie.

Czuwanie nad załatwianiem spraw przez organy podatkowe będzie się wyrażało w przekazywaniu uwag szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

RPP będzie miał prawo wnioskować o wstrzymanie egzekucji i wnieść skargę do sądu administracyjnego (w tym kasacyjne) i o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Będzie mógł poprosić Naczelny Sąd Administracyjny o podjęcie uchwały. Do jego zadań będzie również należało promowanie mediacji.

Nowy Urząd ma być odpowiednikiem amerykańskiego Taxpayer Advocate Services działającego od 40 lat. Takie instytucje funkcjonują też m.in. w Kanadzie, Pakistanie, RPA.

Przedsiębiorcy będą mogli ogłosić upadłość jak konsumenci

Ministerstwo Sprawiedliwości planuje zmienić brzmienie przepisu prawa upadłościowego. Spowoduje to ujednolicenie celów postępowania upadłościowego prowadzonego wobec osób fizycznych – przedsiębiorców oraz konsumentów.

Obowiązki osób prowadzących działalność gospodarczą i konsumentów są różne. Przedsiębiorca, jeśli stanie się niewypłacalny, musi złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Konsument nie ma takiego obowiązku.

Projektowana zmiana zakłada, że głównym celem postępowania w obu przypadkach będzie oddłużenie. Konfederacja Lewiatan zauważa, że zrównanie tych praw obu podmiotów może niekorzystnie wpłynąć na relacje rynkowe poprzez skłanianie do nadużyć, co w konsekwencji może pogorszyć sytuację wierzycieli kosztem dłużników. Zaproponowała Ministerstwu Sprawiedliwości wprowadzenie kryterium, które sprawiłoby, że nowela nie obejmie prowadzących działalność na dużą skalę.

Za sprawą nowelizacji dopiero orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej będzie przeszkodą do ogłoszenia upadłości. Konsekwencją tego z pewnością będzie większa liczba wniosków składanych przez wierzycieli w celu uniemożliwienia umorzenia ich zobowiązań. Nie tylko proces wyegzekwowania należnych świadczeń ulegnie wydłużeniu, ale także zwiększy się obciążenie wydziałów upadłościowych sądów.

Rzecznik Praw Obywatelskich, Adam Bodnar, aprobuje planowane zmiany i zauważa, że pozostawienie przedsiębiorcom wyłącznie możliwości zgłoszenia upadłości likwidacyjnej wydaje się niesprawiedliwe społecznie.

Czy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (sp. z o.o.) z siedzibą w Estonii jest objęta przepisami o zagranicznych spółkach kontrolowanych (CFC)?

Z przepisów ustawy o PIT wynika, że aby uznać podmiot za zagraniczną spółkę kontrolowaną, muszą być spełnione łącznie 3 kryteria. Dotyczą one:

  • stopnia powiązania spółki z polskim rezydentem, wynikającego z udziału w jej kapitale, w prawach głosu w jej organach kontrolnych lub stanowiących, w prawie do udziału w zysku zagranicznej jednostki;
  • rodzajów uzyskiwanych przez zagraniczną spółkę przychodów;
  • stawki podatku dochodowego obowiązującej w państwie jej rezydencji podatkowej.

Sprawa dotyczyła polskiego rezydenta podatkowego, który planował założyć spółkę z o.o. w Estonii. Miał w niej posiadać 50% udziałów i co najmniej 50% prawa głosu.

Jedną z różnić między Estonią a Polską jest to, że w Estonii dochód podlega opodatkowaniu w momencie jego dystrybucji do udziałowców spółki estońskiej. Natomiast w Polsce następuje to w momencie jego powstania. W Estonii dochody spółki z o.o. opodatkowane są według 20% stawki, w Polsce zaś według 19%.

Przepisy o CFC mają zastosowanie w przypadku zlokalizowania zagranicznej spółki w państwie, w którym opodatkowanie jest niższe niż wysokość hipotetycznego podatku, który byłby zapłacony w Polsce. Ten i zarazem trzeci warunek nie jest spełniony. W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że spółka z o.o. z siedzibą w Estonii nie jest objęta przepisami o zagranicznych spółkach kontrolowanych.

Co zrobić w sytuacji zaginionego bagażu i kto jest za to odpowiedzialny?

Linie lotnicze, jak każdy inny przewoźnik, odpowiadają za powierzony im bagaż podróżny, w tym za jego zniszczenie, opóźnienie w doręczeniu do docelowego lotniska oraz za jego zagubienie. To na poszkodowanym pasażerze spoczywa obowiązek zgłoszenia szkody bagażowej i udowodnienia jej zaistnienia.

W przypadku zagubienia lub zniszczenia bagażu należy jeszcze na lotnisku wypełnić wniosek niezgodności bagażowej tzw. PIR (Property Irregularity Report). Sprawie zostanie przydzielony specjalny numer referencyjny, którym należy się posługiwać pytając obsługę lotniska o losy naszego bagażu. Jeżeli pasażer zgłosi szkodę kilka dni po odbiorze uszkodzonego bagażu z lotniska, będzie on musiał udowodnić, że szkoda nastąpiła w czasie, gdy bagaż pozostawał pod opieką przewoźnika.

Ważne jest to, żeby skarga została złożona w formie pisemnej i w ściśle określonym terminie. W przypadku uszkodzenia bagażu jest to 7 dni od jego odbioru, a w przypadku opóźnienia lub zagubienia 21 dni od odbioru bagażu.

Jeżeli po upływie 21 dni nie zostanie zgłoszona przewoźnikowi żadna skarga na wykonane przez niego usługi, domniemywa się, że pasażer nie doznał żadnej szkody podczas przelotu samolotem.

W razie zagubienia bagażu linie lotnicze chcą zminimalizować pasażerowi poczucie dyskomfortu. Podróżny może liczyć na przygotowany na takie sytuacje pakiet zawierający artykuły pierwszej potrzeby lub na zwrot wydatków poniesionych na zakup najpotrzebniejszych rzeczy.

Jeżeli szkoda nastąpiła na pokładzie statku powietrznego lub podczas jakiegokolwiek okresu, w którym bagaż znajdował się pod opieką przewoźnika, to zgodnie z Konwencją Montrealską ponosi on odpowiedzialność. W przypadku jednak, gdy bagaż nie dotrze razem z pasażerem do miejsca przeznaczenia, na skutek tego, że pozostał niezapakowany na lotnisku to, zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi, odpowiedzialnym za szkodę będzie biuro podróży.

Czy na postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych wydane przez asesora sądowego, który nie pełni obowiązków sędziego, przysługuje skarga na orzeczenie referendarza sądowego?

Sąd Najwyższy w składzie 3 sędziów stwierdził w uchwale, że na postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych wydane przez asesora sądowego, który nie pełni obowiązków sędziego nie przysługuje skarga na orzeczenie referendarza sądowego. Właściwym środkiem w tej sytuacji jest zażalenie do sądu drugiej instancji.

Download Newsletter No. 9/2018